سلام دوستای خوبم
معذرت که یه کمی آپمون طول کشید آخه تا اونجایی که میدونید یه کمی سرم گرم بود به عروسی و این حرفا به خاطر اون شرمنده همتون شدم 
مخصوصا مهرنوش خوبم 
که خیلی اذیت کشید چون اگه من زود آپ میکردم اونم بعد من با حرفای قشنگش وبلاگ رو نورانی میکرد
خوب یادمه یه روزی آبجی نگارم از من پرسید عاشق میشی؟
منم با غرور بهش گفتم نه من از عشق بازی بدم میاد
و یادمه گفت نمیشه هیچ انسانی عاشق نشه تو هم یه روزی عاشق میشی و به حرف من میرسی
حالا هم فکر میکنم به حرفش رسیدم
خوب دیگه زیادی نرین تو بهرش
خوب درسته من هر چه قدرم خوب آپ کنم که نمیکنم یعنی نمیتونم 
بازم به پای مهرنوش نمیرسم ولی چه کنم وسع منم اینقدره دیگه
پس به اراجیف من گوش کنید:
مثل سگ :
متاسفانه برخي از ما آدمها كمتر تحمل شنيدن صداي منتقد و مخالف خود را داريم و همين كه از ما انتقاد مي كنند مثل سگ به سوي منتقد خود حمله ور شده، با چنگ و دندانهايمان تكه و پاره اش كنيم كه چرا داري به من مي گويي بالاي چشمت ابروست. اما زماني كه همين ما مي خواهيم از كسي انتقاد كنيم باز هم مثل سگ مي شويم و آنچنان مانند سگ به مخاطب خود حمله ور مي شويم و آنچنان او را به باد انتقاد مي گيريم و با الفاظ گزنده خود تكه و پاره اش مي كنيم كه ديگر چيزي از او باقي نمي ماند و خلاصه آنچنان بلايي بر سرش مي آوريم و آنچنان از او انتقاد مي كنيم كه طرف حالش از خودش به هم مي خورد و از خودش عقش مي گيرد. جالب اينجاست كه ما منتقدين كه در شيوه انتقادي خود از روش سگي استفاده مي كنيم همواره از بي توجهي كساني كه ازآنها انتقاد مي كنيم نسبت به انتقادهاي دلسوزانه! خودمان گله مند هستيم . ((پيمان شاه ميرزا))
سلام. خوبین؟ اولین مطلبی که میخوام تو این وبلاگ آپدیت کنم!!
ایندفعه من نوشتم ولی حتما سری بعد داداشی سروش آپدیت میکنه!!!
البته یکم طولانیه
اگه بد آپدیت کردم دیگه انشاالله داداشی سروش که آپدیت کرد جبران میشه
منتظر نظراتتون هستیم!!!
زندگي اتشگهي ديرینه پابرجاست.
گربيفروزيش رقص شعله اش درهركران پيداست.
ورنه خاموش است وخاموشي گناه ماست!
چشم فرو بسته اگر واکنی
در تو بود هر چه تمنا کنی
عافیت از غیر ، نصیب تو نیست
غیر تو ای خسته،طبیب تو نیست
از تو بود،راحت بیمار تو
نیست به غیر از تو، پرستار تو
همدم خود شو که حبیبت خودی
چاره خود کن که طبیب خودی
غیر که غافل ز دل زار توست
بی خبر از مصلحت کار توست
بر حذر از مصلحت اندیش باش
مصلحت اندیش دل خویش باش
چشم بصیرت نگشایی چرا؟
بی خبر از خویش ، چرایی چرا؟
صید که درمانده زهر سو شده است
غفلت او ، دام ره او شده است
تا ره غفلت سپرد پای تو
دام بود جای تو ، ای وای تو
خواجه مقبل که ز خود غافلی
خواجه نه ای ، بنده نا مقبلی
از ره غفلت به گدایی رسی
ور به خود آیی به خدایی رسی
پیر تهی کیسه بی خانه ای
داشت مکان در دل ویرانه ای
روز، به دریوزگی از بخت شوم
شام، به ویرانه درون همچو بوم
گنج زری بود در آن خاکدان
چون پری از دیده مردم نهان
پای گدا بر سر آن گنج بود
لیک ز غفلت به غم و رنج بود
گنج صفت، خانه به ویرانه داشت
غافل از آن گنج که در خانه داشت
عاقبت از فاقه و اندوه و رنج
مرد گدا مرد و نهان ماند گنج
ای شده نالان ز غم و رنج خویش
چند نداری خبر از گنج خویش؟
گنج تو باشد ،دل آگاه تو
گوهر تو،اشک سحرگاه تو
مایه امید مدان غیر را
کعبه حاجات مخوان دیر را
غیر ز دلخواه تو،آگاه نیست
زآن که دلی را به دلی راه نیست
خواهش مرهم ز دل ریش کن
هرچه طلب می کنی از خویش کن!
شعر:گنجینه دل / شاعر:رهی معیری
من ادامه مي يابم
از نسل من فرزندي به جاي خواهد ماند
همنام تو .
در كوچه ها اگر سيماي مرا ديدي
به نوازش درنگي كن
همنام تو
قسم به نام تو
كه
نوازش تو را بر خاكم خواهد نشاند .