چشم فرو بسته اگر واکنی

در تو بود هر چه تمنا کنی

عافیت از غیر ، نصیب تو نیست

غیر تو ای خسته،طبیب تو نیست

از تو بود،راحت بیمار تو

نیست به غیر از تو، پرستار تو

همدم خود شو که حبیبت خودی

چاره خود کن که طبیب خودی

غیر که غافل ز دل زار توست

بی خبر از مصلحت کار توست

بر حذر از مصلحت اندیش باش

مصلحت اندیش دل خویش باش

چشم بصیرت نگشایی چرا؟

بی خبر از خویش ، چرایی چرا؟

صید که درمانده زهر سو شده است

غفلت او ، دام ره او شده است

تا ره غفلت سپرد پای تو

دام بود جای تو ، ای وای تو

خواجه مقبل که ز خود غافلی

خواجه نه ای ، بنده نا مقبلی

از ره غفلت به گدایی رسی

ور به خود آیی به خدایی رسی

پیر تهی کیسه بی خانه ای

داشت مکان در دل ویرانه ای

روز، به دریوزگی از بخت شوم

شام، به ویرانه درون همچو بوم

گنج زری بود در آن خاکدان

چون پری از دیده مردم نهان

پای گدا بر سر آن گنج بود

لیک ز غفلت به غم و رنج بود

گنج صفت، خانه به ویرانه داشت

غافل از آن گنج که در خانه داشت

عاقبت از فاقه و اندوه و رنج

مرد گدا مرد و نهان ماند گنج

ای شده نالان ز غم و رنج خویش

چند نداری خبر از گنج خویش؟

گنج تو باشد ،دل آگاه تو

گوهر تو،اشک سحرگاه تو

مایه امید مدان غیر را

کعبه حاجات مخوان دیر را

غیر ز دلخواه تو،آگاه نیست

زآن که دلی را به دلی راه نیست

خواهش مرهم ز دل ریش کن

هرچه طلب می کنی از خویش کن!

 شعر:گنجینه دل / شاعر:رهی معیری